دختر برخود بلرزيد و به زمزمه با خود گفت : « اين چه بخت شومي است که مرا رها نمي کند   دلداده اش هم نابينا بود و دختر قاطعانه جواب داد: قادر به همسري با او نيست

 دلداده رو به ديگر سو کرد که دختر اشکهايش را نبيند و در حالي که از او دور مي شد گفت « پس به من قول بده که مواظب چشمانم باشي »

                                روزهاي بودنش همه با او بيگانه بودند.

                                كسي نه شاخه گلي مي آورد

                         نه برايش مي خنديدند و نه مي گريستند .

                                             وقتي رفت

                            همه آمدند ، برايش دسته گل آوردند

                            سياه پوشيدند و براي رفتنش گريستند .

                        شايد تنها جرمش  نفس كشيدن  بود

وقتي پيشم نيستي و دوري
اونقدري که نمي بينمت
مي گم مي گذره اين چند روزم تو رو تو آغوش مي گيرم
حالا وقتي که پيشمي تو
دستات وقتي توي دستامه
فکر مي کنم که آخرش تو مال من نيستي مي ميرم
هر جاي دنيا که باشي تو
چشم من تا آخر دنيا دنبالت مي مونه
بدون که تو دنياي ديگه دوباره دستاي گرم تورو مي گيرم
مي کشه اين فکرمنو آخر که مال کس ديگه بشي
ديوونه ديوونه
نمي دونم ميدوني که من هر چه ازت دور بمونم زود مي ميرم

اما روزي مياد ما دوتا
يه جا که خيلي دور ازهميم
شب و روز با يه غريبه بي قرار مي گذرونيم
اونقدر به تو فکر مي کنم که
چشمامو تو آغوشش بستم
فکر مي کنم که پيش توام
تو آغوش تو هستم
تورو مي خوام

نگو توي اين دوري از هم
به همديگه نميشه فکر کرد
چون دل واقعي عاشق هيچ وقت نميشه دلسنگ
دوست دارم واسه هميشه
آرزومه باشي کنارم

خيلي سخته گله ارزوهاتو تو باغ ديگري ببيني و هزار بار زير لب بگي : گل من  باغچه ي نو مبارک.

اي تنها نياز زنده بودنم، اي آغاز روز بودنم، اي نيمه پنهان من، تو را با تمام وجود دوست دارم و مي پرستم

^{من از ساعت متنفرم ، از اين اختراع عجيب بشر ، که جاي خالي تو را به رخ دلتنگيهاي من ميکشد}

بمون ای فصل خوبه قصه های عاشقانه
بمون ای باتو بودن فصلی از گل با ترانه
بمون ای همصدای لحظه های خواب و رویا
صدای پای بودن توی رگهام تو نفسهام

چه سخته بی تو رفتن
چه سخته بی تو موندن
                                    نمیشه این جدایی باور من
وداع اخرینه
جدایی در کمینه
                                    غروب لحظه های وا پسین

همیشه غصه های اشنایی نا تموم
                                            تموم لحظهای با تو بودن پیشه رومه

سوختم ...

سوختم ... باران بزن شاید تو خاموشم کنی ...

شاید امشب سوزش این زخمها را کم کنی ...

آه باران !

من سراپای وجودم آتش است ...

پس بزن باران ...

بزن ...

شاید تو خاموشم کنی ...

                                                     

آیا می دانی که چه ساده می توان عاشق شد و چه ساده تر متنفر ...!

فاصله بین عشق و نفرت فقط یک قدم است...

در این آینه بنگر...

                   

در دل من چیزی است مثل یک بیشه نور !

مثل خواب دم صبح !
و چنان بی تابم که دلم می خواهد !
بدوم تا ته دشت بروم تا سر کوه !
دورها آوایی است که مرا می خواند !

این قطعه را با همه زیباییش تقدیم می کنم به مهربانی که می دانم با دیدنش اشک به دیدگانش خواهد نشست چون خوب می دانم که سهراب را می ستاید و پس از آن تقدیم به تمامی دوستان.

 اوقات خوشی را از یگـــانه اهـــورا مزدایـــار در این مرز و بوم آریایی برایتان آرزومندم...