همه اميدم را در لحظه هاي با تو بودن مي يابم ، آن لحظه كه ديدگانم خيس از نبودن تو مي شود و قلبم وجود تو را حسرت مي كند آن منم كه از دوري تو باز به تو مي رسم و در اعماق ثانيه هاي انتظار تنها زمزمه ام تو هستي كه همراه دل خسته ام شده اي من باران را بهانه آزادي و تو را بهانه زندگي مي دانم.

دير زمانيست كه از پشت پنجرهي فلزي اتاقم كه فرسوده شده صداي قدم هايت را احساس مي كنم اما تا به سوي صدا بال مي گشايم به جاي تو هو هوي باد را مي بينم و باز اشك دوري تو كه بر من چنگ مي زند مني كه به تو گفته بودم از دوري تو مي شكنم ديشب چيني نازك دلم باز بي تو ضخم ديد با نيش زبان ها، بيچاره تنها باريد شايد دل از غم رها كند اما اين خيال سرابي بيش نبود